Op bezoek bij de maffia!

Ga er maar eens goed voor zitten, want dit wordt echt een lang verhaal!!!

Afgelopen week had ik dus ook vrij (in totaal 4 vrije weken, dus ik loop een maand salaris mis, maar ach). Na het werk op zaterdagavond en na een echte fish&chips-maaltijd met goedkope champagne (die hadden wij aan de chef gegeven omdat hij net verloofd was), zat Ashley achter de computer vluchten naar Spanje op te zoeken. Ashley is Amerikaanse die als oppas werkt voor een van de managers en soms ook skiles geeft. Ze wilde naar Spanje om een vriend op te zoeken, maar eigenlijk vond ze het teveel werk en had ze geen zin om alleen te gaan. Ik zei dat ik eerst ook plannen had om naar Spanje te gaan, maar nu na m'n Zwitserland-trip die al best wat geld had gekost niet meer. Toch zaten we vervolgens samen allerlei vluchten te checken gewoon om te zien wat goedkoop was en toen stuitten we op Catania. Dat was zo ongveer de goedkoopste vliegbestemming, maar we hadden geen idee waar het was :S. Bleek het op Sicilië te zijn. Ashley polste enigszins in hoeverre ik geïnteresseerd zou zijn, en voor ik het wist had ze de vlucht voor 2 personen al geboekt! De vlucht was alleen wel vanaf Milaan, maar dat is hier vandaan met de trein afstand Middelburg-Amsterdam (en nog goedkoper ook), dus het was geen echt probleem. Wie had gedacht dat ik nog eens met een Amerikaanse op reis zou gaan... We zouden wel gelijk de volgende dag moeten vertrekken (of een dag later, want de vlucht was maandag, maar het leek ons wel leuk dan ook maar gelijk wat van Milaan te zien), dus het was behoorlijk last-minute en tijd om ons voor te bereiden was er dus niet eens.

Zondag zijn we naar Sion gelift, waar het station is. Het duurde wat langer dan verwacht voor we een lift hadden, want de meeste auto's gingen slechts naar het eerstvolgende dorp (al die familiebezoekjes etc. op zondag), maar uiteindelijk hadden we een lift van een aardige Parijsenaar van onze leeftijd in een dure auto die ons in no-time naar Sion heeft gereden waardoor we op het nippertje nog de trein konden halen. 's Avonds om zes uur arriveerden we in Milaan, waar de tourist office al gesloten bleek... We hadden niets geboekt en slechts drie adressen opgeschreven van hotels/hostels waarvan een met magere routebeschrijving dus daar zijn we maar op af gegaan. We vonden het betreffende hotel. Van buiten zag het gebouw er niet zo bijzonder uit, maar de hal was helemaal aftands en versleten. Er zouden zich meer hotels en nog wat appartementen in het gebouw bevinden. We moesten een gammele, ontzettend krappe lift in (die we eerst niet eens aan de praat kregen, dat heeft een Italiaans stel voor ons gedaan waarvan de vrouw mij letterlijk de lift in duwde) en toen kwamen we ineens uit op de hotelverdieping die er behoorlijk nieuw, schoon en netjes uitzag! Verrassend kunnen Italiaanse gebouwen zijn! Een bed in een dorm hadden ze niet meer vrij, dus uiteindelijk hebben we maar gekozen voor een 2-persoonskamer met balkon en badkamer voor een heel redelijke prijs. We hadden immers geen zin meer om zonder plattegrond nog op zoek te gaan naar een van de andere hotels. Het hotel bleek ook op een goede lokatie te liggen tussen centrum en station in. We hebben nog een pizza gegeten in de stad en daarna zijn we vroeg gaan slapen (wel enorm lawaai van het verkeer).

Maandag zijn we eerst terug naar het station gelopen om onze tassen bij het bagage-depot achter te laten en wat informatie te halen bij de tourist office. We kregen een kaartje mee waarop alle bezienswaardigheden aangegeven waren, lekker makkelijk dus. Nog even een croissantje als ontbijt gehaald en koffie bij de McDonald's (goedkoop en in Italië zeker niet slecht) en toen op pad. Milaan heeft veel mooie, grootse gebouwen. Het enige nadeel is dat ze niet echt opvallen doordat ze allemaal naast elkaar in "gewone" straten liggen waardoor je er echt naar op moet kijken om ze werkelijk te zien. Mooie pleinen gezien, de grootse cathedraal aan de Piazza Duomo die helaas gerenoveerd werd en daardoor aan de voorzijde helemaal met doeken verpakt was, de Galleria Vittorio Emmanuele 2, Castello Sforzesco en... de H&M! Dat laatste was zowel wel als niet een goed idee, aangezien ik gelijk al een hele lente-outfit bij elkaar had geshopt die niet meer helemaal in mijn zeer compacte rugzak paste.

Eind van de middag namen we vanaf het station de bus naar Bergamo airport. Dat is het vliegveld voor alle budgetvluchten en er is dan ook niet veel te doen en je kunt er niet eens behoorlijk zitten. 's Avonds landden we om acht uur op Sicilië! De Italiaan naast ons in het vliegtuig (we waren zo'n beetje de enige toeristen in het toestel) was erg trots op Sicilië en probeerde ons vanalles uit de lucht aan te wijzen. Hij wees ook op de niet te missen Etna vulkaan alleen was ik even het bestaan ervan vergeten dus ik zei heel dom toen hij er naar wees 'Oh, a big snowy mountain!', waarop hij natuurlijk zei dat dat dus de Etna was!

Vanaf het vliegveld wisten we niet precies welke bus we nou naar de stad moesten nemen (en vrijwel niemand sprak Engels). Uiteindelijk zaten we dan wel in de juiste bus, maar wisten we nog niet waar we er uit moesten. Het bleek dat de stop waar we er uit moesten, tevens eindpunt was van de bus, dus zo moeilijk was het bij nader inzien niet. Met onze magere routebeschrijvingen, of eigenlijk 'keywords' konden we nog het hostel (wel geboekt dit keer) niet vinden, zelfs na een telefoontje met het hostel niet, maar gelukkig zag ik twee niet erg Italiaans uitziende meiden die ook in het hostel bleken te verblijven en ons de weg hebben gewezen. In het donker zag het straatje van het hostel er wat achterbuurtachtig uit, maar zoals we later zouden ontdekken ziet half Catania er achterbuurtachtig uit, maar het is bijzonder veilig en je ziet er verder geen rare mensen of zo. Gewoon erg Italiaans! Ze hechten er geen waarde aan om alles er fris, schoon, opgeknapt en netjes uit te laten zien. Wel zo origineel, want het zou saai zijn als alles er hetzelfde uitzag natuurlijk. 't Is alleen even wennen. Het hostel zelf was trouwens erg sfeervol en mediteraans. Jammer genoeg verbleef er ook net een klas van een Amerikaanse highschool, dus de badkamer was nooit vrij, maar ja.

Dinsdag was het prachtig zonnig lenteweer! Heerlijk om weer in een t-shirt te kunnen lopen. We zijn Catania gaan verkennen met Glenn, een (natuurlijk zeer relaxte) Ozzie die we de avond ervoor hadden ontmoet in het hostel. Hij was al wat langer in Catania dus we hadden een handige gids aan hem. Gelijk buiten het hostel was al een typisch Italiaanse fruit- en vleesmarkt (aan het einde van de dag lagen de afgehakte kippenpoten gewoon op straat om door de duiven/honden te worden opgegeten), waardoor je je gelijk in zuidelijke sferen waande. Catania is zéér Italiaans: lawaaiig, verkeersregels worden maar half (met geluk) nageleefd, dus alles toetert om zichzelf aan te kondigen, overal hangt wasgoed aan de gebouwen, mensen roepen en doen, spreken vrijwel geen Engels maar zijn wel heel vriendelijk en het is bepaald niet toeristisch (nu niet in elk geval). We hebben nog maar eens een cathedraal bekeken (nog nooit zo'n gigantische gezien, maar het was dan ook de op een na grootste van Europa als ik me de info juist herinner), we zijn een fotogeniek park in gegaan met mooi uitzicht op de Etna, hebben door allerlei authentieke straatjes gedoold en uiteindelijk zijn we aan zee gaan zitten waarna we een heerlijk Italiaans ijsje hebben gegeten. Het Italiaanse ijs bleef traditie voor de opvolgende dagen. In het hostel hebben we een late lunch genuttigd en daarna zijn we lekker lui van de laatste zon gaan genieten op de Piazza vlakbij het hostel, met ook een cathedraal en een standbeeld van een lelijke, bijna kitscherige olifant (die schijnbaar wel symbool is voor Catania), waar we lekker mensen konden kijken. Genoeg te zien want alles en iedereen komt eind van de middag weer tot leven en gaat de straat op. 's Avonds nog een tijd met mensen in het hostel gepraat onder het genot van enkele gin&tonics (na de happy hour drankjes van het hostel eerst geprobeerd te hebben)!

Woensdag gingen we met Glenn, Jason (een Amerikaan) en Amanda (een Amerikaanse uit Schotland) naar Taormina. Het weer was nu echt zomers te noemen dus in topje, capri-broek en slippers erop uit na een ontbijtje buiten op het terras van het hostel. De vakantiestemming zat er nu helemaal in! Taormina ligt een klein uurtje met de trein vanaf Catania. De spoorlijn loopt langs de kust. Vanaf het station in Taormina moesten we een enorme klim omhoog maken om werkelijk in het centrum te komen, maar het uitzicht op zee aan de ene kant en de Etna aan de andere kant, maakte het zeer de moeite waard. Helaas had ik al snel last van zonne-/hitteuitslag die als een gek jeukte. Ik ben langzamerhand wel gewend aan dat soort ongemakken met een gevoelige huid, maar leuk is anders. Verbrand ben ik gelukkig niet, want ik smeerde me consequent in met factor 30, alleen zag m'n huid er door die uitslag heel rood en vlekkerig uit. Taormina is wel behoorlijk toeristisch (veel oversized Amerikanen in korte broeken en met witte sportsokken tot aan de knie), maar toch ook erg leuk. Behalve straten vol souvenirwinkeltjes en zwerfkatten (gelukkig was Amanda net zo gek op katten als ik, dus wij al die beetje vieze katjes aanhalen natuurlijk en de rest lekker op ons laten wachten) is er een enorm Romeins amfitheater, dat we natuurlijk bezocht hebben. Ik hoefde maar de helft te betalen van de prijs voor mensen boven de 25 jaar en voor niet-Europeanen. Haha...:)! Op vrijwel alle entreeprijzen wordt een behoorlijke korting gegeven voor Europese jongeren tot 25 jaar, dat is wel beter. Ik vond het amfitheater erg indrukwekkend. Het was ook wel de hoogste tijd dat ik er eens een zou zien, maar dit was echt een heel grootse en mooie op een prachtige lokatie met de allermooiste uitzichten over het eiland en de kust. We wilden ook hier graag even van het strand genieten, maar dat betekende wel dat we weer de hele helling af moesten dalen, want de kabelbaan, jawel, naar het strand was net in reparatie. Honderden traptreden later waren we op het rotsachtige strandje waar we heerlijk van het zomerweer genoten hebben. De zee was nog net iets te koud om in te gaan helaas. Daarna moesten we weer de hele klim omhoog maken terug naar het stadscentrum en het leek de Amerikanen wel zo aangenaam om dat in het gezelschap van enkele mega-flessen Siciliaans bier, die zeer goedkoop zijn, te doen. En ik dacht dat de Ieren zoveel drinken... Nou ja, de lol kon niet op, vooral niet toen we zelfs tot ergenis van de jongens heel foute Take That kwijlnummers gingen zingen, maar het trap klimmen leek zowaar sneller te gaan. Vanaf het stadscentrum weer het akelige pad omlaag naar het treinstation gezocht (zo'n beetje aan de andere kant van de heuvel). Het bezoek aan Taormina was zeer geslaagd.

Terug in Catania hebben Ahsley en ik een pizza gehaald bij een restaurant dat geen klanten had, maar de hele Italiaanse familie vond ons zeer interessant en het was ook best leuk om met hen te praten. Alle Sicilianen zijn heel vriendelijk en geïnteresseerd. Zo was er ook een souvenirwinkeltje waar een oude oma telkens tot ergenis van haar kleinzonen wilden dat we gingen zitten om met haar te kletsen (al sprak ze alleen Italiaans) en ze ging haar huidskleur vergelijken met de onze (en daarbij kneep ze ook vrolijk in onze armen) en ze vond het zeer lachwekkend dat ik een enigszins roze huid had... Ach ja. Ik voelde me ook overal een reus, want iedereen om me heen was zo klein! Lange Nederlanders ook altijd maar, je herkent ze vaak echt op hun lengte.

Donderdag was alweer onze laatste dag op Sicilië en ons originele plan om de Etna te bezoeken hebben we maar laten varen. omdat we liever nog wat tijd in de stad doorbrachten. Het nadeel met een bezoek aan de Etna was ook dat je er de hele dag zou moeten blijven omdat er alleen 's morgens een bus naar toe gaat en pas weer eind van de middag gaat er een bus terug. In Catania hebben we ook nog een amfitheater bezocht dat enigszins teleurstellend was na wat we in Taormina gezien hadden, want vol bouwstellages vanwege (alweer) een renovatie, wat het ook wel weer lachwekkend maakte. Ik wilde nog het kasteel bezoeken in de stad, maar dat was ook al gesloten wegens renovatie! Dus uiteindelijk hebben we vooral aan de rand van de fontein op de Piazza gezeten, tot we ons boeltje moesten verzamelen om naar het vliegveld te vertrekken. We hadden al een late vlucht die ook nog eens 45 minuten vertraagd was, waardoor we pas om 23.30 uur op het vliegveld in Milaan aankwamen. Daar hebben we de bus naar het centrum van Milaan genomen, dus zo stonden we om 0.30 uur op Milaan Centraal. Goh, schoon station, zo dachten we. Dat bleek te komen doordat de politie iedereen er vanaf joeg. Al snel werden wij achtervolgd door agenten op de raarste ruimtevaartachtige voertuigjes die ik ooit gezien heb. Geen idee wat de naam er voor is, maar het is een soort stick op twee enorme wielen en het ziet er zo lachwekkend uit dat het echt moeite kostte om de agenten, die nauwelijks Engels spraken, serieus te nemen. In elk geval wilden de agenten weten waar we naar toe gingen en ze vertelden ons dat het gevaarlijk was om buiten het station te gaan rondlopen (wat we toch al niet van plan waren), dat de metro bijna ging sluiten en dat we goed op moesten letten etc. Eigenlijk hoopten we dat ze zouden zeggen dat ze ons wel met de politiewagen naar het hostel konden brengen, maar helaas. We gingen dus maar op zoek naar een taxi. Eerst werden we aangesproken door de club van nep-taxichauffeuren (allemaal oude mannetjes, niet echt gevaarlijk leken ze) waarop naïeve, altijd vriendelijke Ahsley nog even inging ook (terwijl ik al 10 meter verder was) tot ook zij zag dat ze slechts een gewone auto hadden. Even verderop was de officiële taxi-standplaats en voor 15 Euro (lange rit, viel dus nog mee eigenlijk. de nepperds vroegen zelfs 20 Euro) werden we naar het hostel gebracht in een comfortabele taxi. 't Was toch wel een beetje avontuurlijk in nachtelijk Milaan. Het hostel lag in een (nette) buitenwijk ver van het centrum dus we doorkruisten de hele stad waarbij je straatprostituees zag e.d. Moeten wij Nederlanders natuurlijk wel aan gewend zijn, maar het blijft mij toch altijd weer even verbazen. We gingen trouwens naar dat hostel omdat ze aan de telefoon gezegd hadden plaats genoeg te hebben en 24 uur open te zijn. Om 1.00 uur waren we er en inderdaad hadden ze plaats e.d. Het was een zeer georganiseerd hostel met verder weinig uitstraling, soort van campuscomplex, maar veilig en met goede voorzieningen. We deelden een kamer met een stelf 15-jarigen die heel handig de deur gebarricadeerd hadden met een meubelstuk. Ze waren duidelijk nog nooit op reis of in een hostel geweest en ze schrokken van ons nachtelijke aantreden. Nadat ik ze de sleutel had laten zien, moesten ze dus hun bed uit om dat meubelstuk te verplaasten en bedden voor ons vrij van hun kleding te maken. Tja, ik ben er al achter dat het in Zwisterland en Italië redelijk normaal is dat hostelkamers niet op slot kunnen, maar met 24-uursrecepties en kluizen voor je waardevolle spullen is dat echt geen probleem, alleen dachten deze paranoïde tienertjes er duidelijk anders over. 

Vrijdag konden we gewoon met de metro terug naar het centrum voor slechts 1 Euro. We hebben nog een beetje in Milaan rond gehangen voordat we terug naar het station gingen voor een trein naar Zwitserland. We werden nog aagesproken door een Spaanse handlezer, omdat hij vond dat Ashley het meest positieve aura had van alle mensen daar op straat en daarom wilde hij zó graag haar hand lezen (blablablablabla). Ik wantrouwde hem natuurlijk eerder dan dat ik hem vertrouwde ondanks zijn nette, dure uitstraling (ik heb nog een foto van hem en hij lijkt meer een Italiaanse zakenman in z'n pak en met z'n krant). Maar ja, Ashley vond het gelijk geweldig natuurlijk en heeft hem 5 Euro en 5 Dollar ('normally in your country 50 Dollars!') betaald om haar hand door hem te laten lezen (ik bleef maar wanhopen dat we vast ineens al onze waardevolle spullen kwijt zouden zijn). Hij bleek te vertrouwen want we zijn niets kwijt geraakt en het was achteraf gezien toch wel erg vermakelijk. Hij wist binnen 5 seconden na me voor het eerst gezien te hebben m'n karaktereigenschappen juist te benoemen, dus dat was ergens toch wel indrukwekkend! Verder zou ik een rood-wit aura hebben en hij heeft nog een blik op mijn hand geworpen, maar aangezien ik er niet zo zin in had (en dus niet wilde betalen), heeft hij slechts enkele uitspraken gedaan die wel verrassend en leuk waren. Hij zag iets in Ierland voor me, verder bleef hij maar Melbourne in Australie noemen en zei hij dat ik daar misschien een baanmogelijkheid zou krijgen en hij zag iets vreemds (?) in Zuid-Afrika. We zullen wel zien! 

Elke twee uur ging er een trein richting Zwitserland. Wij dachten ruim op tijd op het station te zijn voor de trein die we wilden nemen, totdat bleek dat er maar een kassa open was voor internationale tickets en bij de automaten kon je alleen nationale tickets kopen. Natuurlijk was er een enorme rij en uiteindelijk hebben we 50 minuten (!) in de rij gestaan voor we een kaartje hadden en dus misten we onze trein waardoor we nog anderhalf uur extra in de zon hebben gezeten. 's Avonds om acht uur waren we dan eindelijk weer terug in Anzère en we waren redelijk moe en uitgereisd, maar het is echt een geweldige trip om op terug te kijken vol avontuur en leuke, verbazingwekkende dingen! Ik ben zo blij dat we gewoon gegaan zijn. Ik wil zeker nog een keer terug naar Sicilië om nog wat meer van het eiland te zien, want het is er geweldig.

Anzère is inmiddels veranderd in een soort van modderpoel bij de lentetemperaturen. Nadat alle sneeuw van de weg hier in de 'woonwijk' Chamossaire was weg gesmolten, bleek dat de weg onverhard was en daardoor veranderde in een soort van rivier. Het hele dorp ligt namelijk op de berghelling en helaas zitten wij net onderaan... In het donker buiten lopen (wie doet dat dan ook?) was al helemaal geen goed idee, want dan zag je niet waar zich de dikste modder bevond en ik heb dus echt een keer vastgezeten met mijn schoenen! Gelukkig zag niemand me stuntelen... Nu heeft de gemeente als tijdelijke oplossing (neem ik aan) een hoop grind op de weg gestort, dus dat helpt enigszins, maar ik snap niet dat ze het niet gewoon asfalteren, want dit is bepaald geen arm dorp, dus aan geldgebrek kan het niet liggen, lijkt me zo. Waarschijnlijk zijn ze hier in Anzère gewoon lui. Ik dacht altijd dat Zwitsers alles perfect geregeld wilden hebben en dat geldt ook zeker voor het openbaar vervoer (vertragingen kennen ze hier NIET, daar kunnen de NS nog heel wat van leren), maar de pistes hier worden maar matig bijgehouden en het skiliftpersoneel lijkt ook niet veel uit te voeren. Vaak als er iemand uit de lift valt, wordt de lift niet eens stop gezet en als er zich rare hobbels bevinden op het pad van de T-lift waardoor mensen allerlei vreemde sprongen moeten maken om in de lift te blijven hangen, worden die pas na een paar dagen onder de schop genomen. Nu in de lente zijn de pistes sowieso niet veel soeps meer, want de sneeuw is een soort papsneeuw. Wel leuk, dat je de berg bijna voor jezelf hebt. Nu is er helemaal geen liftpersoneel meer, zo lijkt het, dus al die liften draaien gewoon zonder dat je er iemand bij ziet zitten. Gelukkig weet ik al wel sinds een paar jaar hoe je zelf gebruik maakt van een T-lift, maar voor sommige mensen is het een behoorlijke 'struggle'.

Verder ben ik behoorlijk lui, zowel gisteren als vandaag. Er is bijna niemand hier, dus ik kan weer eens lekker ongestoord in pyjama rondhangen en het skiën heb ik wel een beetje gezien, zeker nu ik weet dat de sneeuw ook niet veel meer voorstelt. 

Nog even wat anders, er staat hier een chalet te koop in Anzère, dat overduidelijk van Nederlanders geweest is en wat zij ook graag aan Nederlanders verkopen. Voor het huis staat namelijk een Nederlands makelaarsbord met 'te koop' erop en alleen een Nederlands telefoonnummer... Nou ja, misschien kunnen op die manier de Nederlanders Anzère uiteindelijk helemaal annexeren?!? Genoeg voor deze keer. Applaus voor jezelf, wanneer je tot hier toe alles gelezen hebt. Doei!

Ps. Heleen, als je dit leest, laat me dan even weten wat ook al weer het adres van jouw website is. Ik ben het kwijt :S en kan er maar niet opkomen, maar ik wil ook graag jouw verhalen lezen hoor :)!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer