Hangover changeover...

Zo, weer een doldwaze week overleefd. Het is eindelijk weer even rustig hier in de chalet (tijdens mijn volgende trip in het buitenland ga ik wel in een bejaardentehuis werken of zo). De TACKers (transplant active camps for kids) zijn vertrokken, dus ik hoop nu voor lange tijd geen prullenbakken meer tegen te komen vol luiers en infuusachtige slangetjes en zakjes. Het werd langzamerhand wel een beetje een ziekenhuisenvironment hier. Toch zijn die kinderen ook wel weer een inspiratie want ondanks zware transplantaties zijn ze zeer actief en blij met elke dag die ze hebben. Zo liep hier een 11-jarig meisje rond met het hart van een 60-jarige... That makes you think! (Ook dat dat meisje waarschijnlijk zelf de 60 niet gaat halen helaas). Zonder orgaandonoren zouden al deze kinderen waarschijnlijk niet meer in leven zijn. Verder heb ik zoveel mensen ontmoet van overal ter wereld. Er was ook even een Nederlandse arts die voor een internationaal bedrijf werkt dat medicijnen produceert om de afstoting van de "nieuwe" organen te voorkomen, dus daar weet ik nu ook heel wat meer van. Best gek, zo sta je dan ineens te praten in de bar met een Nederlandse dokter, een Amerikaan die als een van de eerste een levertransplantatie heeft ondergaan en een Nederlandse orthodontist (niet dat haar professie iets met dit onderwerp te maken had, zij was een van de helpers). Dan waren er nog Oost-Europese meisjes die ook vrijwilligers waren en ondanks hun zeer slechte Engels kom je toch weer dingen te weten over die landen die je nog niet wist. En je wordt nog meer dankbaar dat je in Nederland geboren bent en zoveel kansen krijgt.

 

Het was een zware, zware, zware week met veel werk en daardoor niet veel tijd om te skiën, maar natuurlijk werd er wel tijd gemaakt om te feesten, je moet toch af en toe wat ontspanning hebben. En met al die verschillende mensen hier ging dat goehoed! Halverwege de week kwam de partygolf op gang. Woensdagavond kwamen de eigenaren van de skishop naar de bar hier (onze bar word hier ook wel cham-bar genoemd, want in de chalet chamossaire). De eigenaresse van de skishop, een crazy Engelse van 43 die eruit ziet als 33, meestal op stiletto's loopt en getrouwd is met een Zwitser, organiseert namelijk de hele Tackers-week, omdat ze er persoonlijk bij betrokken is (ze heeft zelf een transplantatie ondergaan). Maar goed, ze trakteerde het ene na het andere gratis drankje. Mag ook wel, want ik heb immers ook geld in hun bedrijf gepompt door daar ski's te huren. Dat was eigenlijk ook de eerste avond dat ik al die helpers en vrijwilligers echt ontmoette.

Donderdagavond ging de party echt los! Eerst was er een verkleedpartij hier in de bar (voor de kinderen, maar de staff deed gezellig mee). Ik dacht niets te hebben om me te verkleden, maar iemand zei 'wees creatief' en door al m'n accesoires tegelijk te dragen (een enorme ketting, sixties-zonnebril en schoenveters om m'n hoofd gebonden, jaja) en m'n haar cool te stylen en de make-up werkelijk over m'n gezicht te splashen zag ik eruit als een Pocahontashippie. Helaas kan ik geen foto's plaatsen... Eigenlijk voelde ik me er best comfortabel in (alleen tijdens enkele toch nog serieuze gesprekken voelde ik me enigszins misplaatst). We besloten met een paar mensen het bruisende dorp in te gaan. Wat dat betreft is het hier net Domburg: geen toeristen, geen mensen. We kregen een lift van de skishopeigenaresse en we gingen naar de Masque (de disco hier). Buiten ons groepje getransplanteerden (nee hoor, de kinderen waren niet mee :P) was er bijna niemand, maar we hadden wel lol. En het werd later en later, of vroeger en vroeger, 't is maar hoe je het bekijkt...

Helaas moesten Tiina (mijn kamergenote en ik, en nee die twee i's is geen spelfout, of had ik dat al eens eerder gezegd?) en ik het ontbijt in elkaar flansen diezelfde ochtend. We werden al wel om 8.00 uur wakker, terwijl we dan eigenlijk horen te beginnen. En toen ik tijdens het brood snijden wat tegen de chef zei, sneed ik intussen het topje van m'n duim er nog net niet helemaal af! Dus de nurse ook weer blij dat haar werkdag duidelijk begonnen was! En het ontbijt vertraagde nog meer... Inmiddels ziet m'n duim er wel weer redelijk normaal uit. Ben benieuwd hoeveel bedrijfsongelukken ik hier nog krijg (na ook al eerder dat metalen dienblad op m'n voet te hebben gehad). Volgens de Amerikaan die hier hielp tijdens de tackers-week ben ik 'Grace' in the kitchen (want zo noemen ze dat schijnbaar in Amerika, wanneer je onhandig bent, omdat je dan graceful bent?). Nou ja, werken is voor mij gevaarlijker dan skiën lijkt wel. Gelukkig dan maar dat hier altijd minstens een verpleegster in huis is! De rest van de vrijdag ging in een waas voorbij.

 

Zaterdag gingen de kinderen er vandoor en moest dus de hele chalet in gereedheid worden gebracht voor een nieuwe groep die (dat waren ze ons eerst even vergeten te melden, managers, aargh) maar een nacht zou bijven, zodat we vandaag weer alles moesten doen! Die dagen waarop groepen wisselen worden 'changeovers' genoemd. Hoe dan ook, toen we gisteravond eindelijk klaar waren met het diner (Tiina en ik waren weer de lul, maar we hadden vanavond vrij) zijn we naar de rest van de staff en helpers (die er nog waren) gegaan die een feestje gaande hielden in een appartement boven de skishop. Ook alle drank was weer afkomstig van de skishopeigenaren die het financieren van het geld dat uit sponsors beschikbaar komt voor deze week (ook een leuke, secundaire bestemming voor de besteding van het geld, dacht ik zo). Het appartement was ook echt cool! Schijnbaar van een oudere, Australische gay die zo nu en dan eens naar Anzère komt (maar er nu niet was) en die had het appartement in een soort van retro jaren '50/'60 stijl ingericht. Food & booze, dus het werd weer veel later dan gepland. Vandaar het onderwerp ' hangover changeover', want vanmorgen was echt weer killing. We hingen allemaal halfslapend over de banken in de chalet terwijl de groep mensen die hier voor die ene nacht was, gebruik maakte van het ontbijtbuffet. Toen ze vertrokken waren, konden wij weer het hele gebouw fixen... Daarna weer m'n bed ingedoken, avondeten, nu zit ik voor de computer, zo gaan we met alle overgebleven staff (we zijn maar met 12 personen nu) een film kijken en dan ga ik genieten van hopelijk een normale nachtrust. Morgenochtend om 10.00 uur gaat het feest (in andere betekenis dan in afgelopen alinea) weer beginnen met een groep kinderen van een internationale school in Lausanne. Lang leve de lol! Nee hoor, ik ga me weer meer concentreren op een normale nachtrust (hopelijk verdwijnt dan eindelijk die eeuwigdurende keelpijn) en het skiën. Ciao!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer