Killing the germs!

De tweede invasie hier is net van start gegaan. Het is nu eindelijk even "rustig" (voor zover mogelijk), nadat alle kinderen, counsellors en weet ik veel wie nog meer de berg op zijn gegaan. Altijd een heel gehannes om groepen voor het skiën in te delen, iedereen uit het gebouw en bij elkaar te krijgen etc. Er is hier een ingehuurde Zwitserse skileraar en die stond vanmorgen na het ontbijt ook echt zo te kijken van 'watskeburt' hier!

 

Hadden we vorige week 80 kinderen van gemiddeld 11 jaar van een internationale school uit Brussel, nu zijn we een soort drugs department voor kinderen die allemaal ooit een transplantatie hebben gehad (van hart, nieren of lever). De medicijnkasten puilen uit en de twee verpleegsters hier hebben elke ochtend en avond handenvol werk om al die kinderen hun medicijnen op tijd te laten nemen. 

Dan zijn deze kinderen ook nog eens veel vatbaarder voor ziektes en verkoudheden, dus ik heb zojuist alle wastafels in het hele gebouw van anti-bacteriële handsprays voorzien. De meeste kinderen hier zijn ook veel kleiner dan hun leeftijdsgenootjes die geen transplantatie hebben ondergaan (ik dacht dat ze zes, zeven waren, maar de jongste is al minstens acht). Nou ja, verder zijn het natuurlijk gewoon kinderen, maar het gebouw is ook nog eens overspoeld door dokters etc. die allemaal als vrijwilliger meehelpen tijdens deze week (ze komen van Afrika, er is een soort Eddy Murphy look-a-like dokter, tot Polen). Ik vraag me alleen af of het nou werkelijk nodig is om zoveel hulptroepen in te schakelen. De helft schijnt niet te weten wat ie moet doen, dus de meesten dwalen maar wat rond en drinken eindeloos koffie wat ons werk nogal vertraagd (want onze gevoelige koffiemachine kan de hoge werkdruk helemaal niet aan en dus worden ik en mijn mede huishoudelijkedienstslaven constant aangeklamd om dat ding weer aan de praat te krijgen. Ik vind dat we instructies moeten ophangen, maar helaas hangt er alleen een briefje dat zegt dat mensen onze hulp moeten inschakelen als het apparaat niet werkt... wat heb ik ook alweer geleerd tijdens mijn heerlijk sociale opleiding? Je moet de zelfredzaamheid van mensen vergroten! Nou wij doen dus het tegenovergestelde hier wat betreft het bedienen van de koffiemachine...). Dan zijn er ook nog vrijwilligers zonder specifieke professie die gewoon met vanalles mee zouden moeten helpen maar in mijn ogen voeren sommigen niet veel uit (behalve dat ze lekker de hele dag gratis kunnen meeskiën en snowboarden met de lesgroepen).

De kinderen komen trouwens ook overal vandaan (ook veel oost-europeanen) en sommigen spreken geen Engels. Er is hier een Italiaans meisje en niemand spreekt die taal hier, dat is wel zielig voor het kind.  

Toen kwam ik er vandaag ook nog achter dat er gerookt was op een van de kamers. Blijkt het een van die dokters te zijn! 't Is me ook wat eej!

 

Even denken of ik nog meer positief nieuws te melden heb? Mijn kamergenoot is op dit moment totaal waardeloos. Het is best een aardig meisje (uit Finland), maar nogal kleinzierig. Ze loopt al dagen een beetje te kuchen (maar gaat wel altijd mega laat naar bed, omdat ze minstens een uur nodig heeft om te douchen en voor de spiegel te staan, ik ben echt niets wat dat betreft vergeleken bij haar) en vanmorgen was ze echt te "ziek" om te werken. Andrea (zelf van Zwitsers-Guyaanse afkomst, maar wonend in Canada, met haar werken we altijd. Zij is hier al voor het derde seizoen) en ik mochten dus het vuile werk opknappen. Ik was dus best wel geïrriteerd dat ze wel zo laat (1.30 uur gemiddeld) gaat slapen omdat ze haar vriendje heel laat belt en maar wat rondleutert voor de spiegel, en ondertussen maar klaagt dat ze zich zo moe en/of ziek voelt. Dat het mij irriteerde heb ik ook wel even laten weten, maar nu vinden ze mij hier vast de bitch omdat ik niet echt compassie vertoon. Maar met een ietwat irritant/irriterend kuchje (verder is ze geeneens echt verkouden en o ja, eerst dacht ze dat ze misschien ergens allergisch voor was en dat ze daardoor zo kucht, maar toen ik even gemeen noemde dat ze dan misschien naar een dokter moet, bedacht ze dat het dan misschien door de tocht kwam etc. :S), kun je toch nog wel functioneren, kom op zeg! Nou ja, ik weet ook niet wat bij mijn kamergenoot misschien nog meer meespeelt dat ze zich niet zo goed voelt, ze is nauwelijks van huis weg geweest dus tja... Mist vriendje (zelfs al haar verloofde trouwens) enorm etc. wat dan ook best wel weer zielig is, maar ja als ik daardoor nog meer werk moet doen vind ik het ook zielig voor mezelf.

Op alle andere vlakken kan ik echt wel goed met haar overweg trouwens (klinkt na dit hele verhaal een beetje gek misschien) omdat we ons als Europeanen toch ergens wel met elkaar verbonden voelen (met ook nog een Zweedse jongen hier, die er dan wel heel vreemd uitziet, maar toch ook duidelijk geen Amerikaan is). We vinden alledrie dat Europeanen toch wel duidelijk een andere mentaliteit hebben dan Noord-Amerikanen die toch vaak een beetje dat neppe met zich meedragen, ook al is het voor hun ongetwijfeld gewoon bedoeld als beleefd zijn, wanneer ze steeds en altijd maar weer (echt elk moment dat ze je zien, al zag je ze net 5 min. geleden) vragen hoe het gaat of wat je doet, maar ze zijn nooit echt oprecht geïnteresseerd in het antwoord. Ook lijkt het of een Amerikaan nooit zal zeggen dat het even wat minder gaat met hemzelf of wat dan ook (dus dat willen ze van jou ook niet horen), terwijl bijvoorbeeld die Zweed laatst gewoon zei dat ie bezorgd was over bepaalde zaken toen mensen hem vroegen hoe het ging...

 

Nou ik moet m'n klaagzang maar weer eens afbreken. Ik ben ook gewoon een beetje moe enzo (ik ben ook kleinzierig eigenlijk :P) omdat een vrije dag er deze twee drukke weken niet inzit etc. Hopelijk kan ik volgende week weer uitgerust leuke verhaaltjes schrijven. Het positieve nieuws is nu dat het skiën nog steeds fantastisch is (en ik heb toch wel de mogelijkheid om gemiddeld vier keer per week te gaan), al hebben de pistes wel weer nodig nieuwe sneeuw nodig, want er liggen steeds meer stenen op de pistes en sommige zijn zooooo ijzig dat het niet al te relaxed skiën is.

We zijn hier trouwens nog een keer uitgweest (was ook al weer ruim 1 week geleden) en dat was wel lachen. In de plaatselijke bar zien de serveersters er uit alsof ze nog steeds in de jaren tachtig leven met enorme bossen getoupeerd haar (ze zijn echt een karikatuur van zichzelf). Helaas is eentje wel Nederlandse, dus of dat het Nederlandse imago nou bevordert... (niet dat ik het zelf bevorder maar goed, dat is weer een ander verhaal). 

Ook is het natuurlijk ergens mega-interessant om zoveel mensen uit verschillende landen bij elkaar te hebben en te ontmoeten. Dan zie je toch uiteindelijk meer de overeenkomsten dan de verschillen tussen al deze mensen. Aan het gebouwen hangen nu ook alle vlaggen van al die landen. Supercool, helaas kan ik geen foto's plaatsen vanaf deze computer...

 

Ps. Die Zwitserse ex-rockstar waar ik het over had, is trouwens Bernie Constantine of iets dergelijks. Ik zal zijn naam wel fout hebben of zo, want ik kan niets over de hele kerel vinden op internet. Hoe dan ook zie ik die man regelmatig in de supermarkt, maar of je daar nou echt blij van moet worden. Misschien wil die deze week hier nog eens optreden in de bar, immers genoeg drugs in da house!

 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer