Royal National Park

Boy, oh boy! Het is een wonder, in alle opzichten, dat ik gisteren overleefd heb samen met twee Duitsers (Christof en Reik) en een Zuid-Koreaan (Yong Nam). Nee, het was een geweldige dag! We gingen met z'n vieren naar het Royal National Park ten zuiden van Sydney aan de kust. Om 8.00 uur moest ik op het station zijn van Strathfield, de Zuid-Koreaanse buitenwijk van Sydney. Ik moest dus lekker vroeg opstaan, maar ik was wel op tijd dit keer.

 

De Duisters zouden de route wel even uitzoeken, zo makkelijk volgens hen. Nou we hebben dus anderhalf uur over nog geen 40 km gedaan, waarbij we er meer dan een uur over gedaan hebben om Sydney uit te komen (en we zaten al aan de goede kant van de stad). Duitsers kunnen ook behoorlijk koppig zijn. Daarbij stonk de hele auto naar het ochtendmaal van Yong Nam, die iets van rijst met pepers gegeten had. Hij had wel z'n tanden gepoetst zei hij, maar dat helpt dus niet tegen de geur van Zuid-Koreaans eten (sorry Heleen).... Maar ik moet wel zeggen dat er lekkere Zuid-Koreaanse koekjes en zuurtjes bestaan! In elk geval was het weer perfect; Blauwe lucht met hier en daar een wolkje, zon en een beetje wind. Niet te warm, niet te koud.

 

Eenmaal in het park zijn we eerst even naar het informatiecentrum gegaan waar verder niemand was. Nadat de vrouw achter de balie ons uitleg had gegeven over de beste plekken, zagen we ineens iets zitten in een rugzak achter de balie. Wij stonden al als idioten 'kangaroe, kangaroe' te roepen, maar het was dus een baby Wallaby (wel een soort kangaroe, maar dan veel kleiner). We stonden gelijk met onze fototoestels in de aanslag (ja, we hebben heel wat Japanneracties ondernomen deze dag). Toen haalde de vrouw de Wallaby-baby uit de tas en liet ze hem vrij rondhoppen voor de balie. Ik vond hem zo schattig... (maar de jongens vonden hem lelijk op de foto. Jongens... zucht). Ik heb hem ook nog geaaid, maar hij was nog heel wankel, dus bij een enkele aanraking viel hij al bijna om. Hij sprong vrolijk naar buiten, maar toen de vrouw hem riep, kwam hij weer terug. Echt een heel grappig beest. Hij is als wees gevonden, maar als hij groot is, gaan ze hem weer terug in de natuur zetten.

Vanaf het informatiecentrum zijn we eerst naar de Bungoona lookout gelopen. Daar hadden we een mooi en ver uitrzicht over een deel van het park en de rivier die er doorheen liep (beetje Grand Canyon achtig, maar dan zonder canyons). Gelijk maar de eerste groepsfoto in viervoud laten schieten door een Chinees. Ja, Chinatown was ook goed vertegenwoordigd in het park. Daarentegen waren er verder geen backpackers, dat was wel eens leuk. Het is helemaal niet zo bekend onder backpackers namelijk (wel in Lonely Planet, maar er worden geen tours naartoe georganiseerd en er is zeer moeilijk te komen met het openbaar vervoer).

 

De volgende stop was beneden bij de rivier. Dat was eigenlijk niet zo bijzonder, alleen waren de Kakatoes (witte vogels met gele kuif) wel goed te bekijken. Maar we zijn snel door gegaan naar Wattamolla Beach. En dat was het eerste echt mooie strand (on-Europees, dus niet zoals Bondi en Manly) dat ik in Asutralie gezien heb. Wow! Het was tegelijkertijd ook een soort lagune. Het water liep deels inwaarts naar de rotsen en vormden daar een soort plas. Vanaf de rotsen sprongen enkelen het water in. Wij hebben er een tijdje naar zitten kijken en Christof besloot ondertussen ter plaatse zijn spijkerbroek met zijn zakmes een stukje af te snijden, zodat het wat luchtiger was... Maffe Duitser! In het Hyde-park in Syndey centrum (Syndey is een van de grootste gay-capitals ter wereld) hadden ze hem tot driemaal toe benaderd met de vraag of hij gay, dan wel bisexueel was. Dat hoopten ze zeker. Wat zijn dat voor Reve-gedachten over de Duitse toerist? Eenmaal op het strand ging hij nog in zijn onderbroek zwemmen, erg komisch. En Yong Nam ging ook de zee in, terwijl hij niet eens kan zwemmen! Dat vonden we dus niet zo'n tof plan, dus bij het volgende strand (waar de zee nog veel ruiger was) hebben we hem dan ook verboden de zee in te gaan.

 

Het volgende strand waar we waren was Garie Beach; een surfstrand met enorme golven. Daar was een hele hoge klif, Garie North Head. We wilden een wandeling gaan maken daar (de Duitsers wilden 2 uur marcheren :P). Onderaan de klif zaten ook wat kleine rotsen waar de jongens op wilden. Ik niet, want ik zag het niet zo zitten om een beetje over gladde rotsen te glibberen, dus ik bleef op het strand. Lag ik net lekker, kwamen ze terug om mij weer op te halen om verder te gaan. Ze wilden de klif op (ik ook), maar natuurlijk weer niet via het normale pad. Om niemand ongerust te maken zal ik er niet teveel van beschrijven, maar het was een avontuur! Het leek bijna onmogelijk (zowel van onderaf als van bovenaf), maar we hadden wel de mooiste uitzichten! Ik heb wel ongeveer moeten tijgeren onder prikbosjes door op een stijle helling (mag ik nu in het leger?!?). Ik voelde me net een soort hobbit toen. Het was net te doen zeg maar, maar Christof die voorop klauterde zag geen enkel probleem (Duitser natuurlijk) en zei elke meter dat het beter werd en dat hij de top kon zien. Ook had ik enkele schrammen van het op de stenen klimmen. Ik ga nog eens met een stel jongens mee... Acheraf, eenmaal op de top, vond ik het wel gaaf! Terug gingen we wel via het normale pad. Benenden kwam de surf security nog even polshoogte bij ons nemen... Die hadden natuurlijk alles gezien van onze klim-klautertocht! 

 

Als laatste hebben we nog bij de Otford lookout gekeken, maar dat was niet meer zo bijzonder na alles wat we al gezien hadden. We waren een beetje 'lookout-moe'. Op de terugweg dachten we nog een waterval te kunnen zien, maar Waterfall bleek dus alleen maar een soort van plaatsje zijn, dat zo heette. Lekker dom van ons! We zijn dus gelijk door gereden naar Sydney. Zo gek, ga je terug naar Sydney! Zo van; daar wonen we allemaal! Ik moest weer de trein terug nemen van Strathfield en om 19.30 uur was ik weer terug in mijn hostel met de stinkkamer (ja, onze kamer stinkt, ik weet ook niet waardoor, volgens mij is het gewoon de vloerbedekking of zo).

Volgens mij waren we best een maf gezelschap om te zien. Een Aziaat erbij (klinkt stom, maar vaak zie je hier Aziaten toch alleen samen met andere Aziaten) en dan spreken we allemaal met een ander accent tegen elkaar, maar wel in het Engels (of wat voor ons dan Engels is). Natuurlijk worden er dan ook veel flauwe grappen gemaakt over elkaars landen en gewoonten. Ik heb erg veel gelachen deze dag! Het was erg geslaagd, dus waarschijnlijk gaan we nog een keer een dagje touren, maar dan ten noorden van Sydney. Het geeft wel het echte backpackersgevoel om een beetje rond te rijden met een auto en hoe meer nationaliteiten, hoe beter! Nu ben ik dus toch wel weer blij om in Sydney te zijn, want eigenlijk had ik alles in Melbourne wel gezien, ondanks dat het erg gezellig was daar, maar als ik daar gebleven was had ik dit weer allemaal gemist. See you!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer