terug in de tijd- deel 1

Hier een stuk dat ik heb geschreven op 23 november 2004 (vorige week dinsdag). Ik had het per e-mail aan een aantal mensen opgestuurd, aangezien de site niet werkte :(

Nu is het dus weer voor iedereen toegankelijk!

 

Hey!

 

Heb ik eindelijk weer even tijd om een verhaal voor m'n site te schrijven, doet m'n webpagina het niet! Dus daarom maar even zo (waarschijnlijk zet ik dit later als nog op m'n site). Zondag heb ik nog een dagje gewerkt op de meloenenvelden van Grant, net als de donderdag daarvoor. Het was verschrikkelijk warm en we moesten alle onkruid wieden langs een hek. Maar de beloning op het werk was fantastisch! Grant had zijn boot uit de schuur gehaald en heeft een tochtje met ons gemaakt op de rivier (met de gebruikelijke VB's erbij)! Echt gaaf van hem! Die stoomboottrip had ik niet meer gemaakt, maar ik denk dat dit minstens zo leuk was. Helaas was al het werk gedaan, dus ik kon er verder niet meer werken.

Maandag startte ik voor een nieuwe farmer, Anthony. We werkten op een veld met kleine grapefruitboompjes en we moesten kartonnen kokers om de boompjes wringen (zodat ze beschermd kunnen groeien). Echt het domste werk dat ik ooit gedaan heb! Af en toe voel ik me hier echt een idioot. Die bomen hebben alleen doorns (en dat vertellen ze je dus niet vooraf...). Mijn ene hand zit dan ook onder de kleine, rode puntjes. Heel leuk karweitje dus, maar na een tijdje voel je die prikken bijna niet meer. 's Middags moesten we de bomen doen waar de kokers niet meer omheen pasten (het was sowieso al wringen af en toe). Dan moest je de koker openscheuren en weer vastnieten. Ik heb dus een hele middag met een nietmachine moeten rondsjouwen van boom naar boom, wie had dat ooit kunnen bedenken. We moesten namelijk alle kokers dicht nieten, zodat er geen licht meer bij de stammen kan komen. Klinkt het niet geweldig intelligent allemaal??? Nadeel was wel dat dit werk een uur rijden van huis was en ik werd al om 5.20 uur in de morgen opgehaald...

Dinsdag werkte ik weer voor Anthony, maar nu werd ik om 5.40 opgehaald. Alleen wist ik dat niet, dus ik zat om 5.20 al helemaal klaar en toen belde Vicky dus, grr... We werkten nu helemaal in de middle of nowhere. Vicky brengt ons steeds halverwege en dan moeten we overstappen in de bus van Athony. We reden eindelijk over een onverharde weg door de Australische bush en dan ineens is er een plantage... Crazy! Dit keer kleine druivenplantjes waar we met onze handen de mini-druiventrosjes af moesten halen (op 2 trossen per boompje na). Echt een priegelwerkje, want die boompjes zijn echt heel klein. Er zaten al kartonnen kokers om deze bomen. Nu heb ik ook kennis mogen maken met de red-back spider. Zo veel, dat ik het niet meer bij heb kunnen houden. Spinnen houden natuurlijk van donkere, beschermde plekken, dus ze kruipen lekker in die kokers en wij moesten steeds die kokers optillen om ook daar eventuele trosjes te verwijderen... Het is eigenlijk best een mooi spinnetje. Zwart en klein met een rode streep op z'n achterlijf. Het zit hem in dat 'klein', want vaak is het zo dat hoe kleiner de spin is, hoe giftiger hij is. Maar ze zeggen dat je een beet van een Red Back wel overleefd... in elk geval zocht ik eerst de spin, als ik een web zag...

We moesten de hele dag hetzelfde werk doen en het was echt een rotklus in de bloedhitte (alsof we midden in de woestijn zaten). Maar er was wel een toilet!

Vandaag weer voor Anthony gewerkt en dit keer hoefden we niet zover te rijden gelukkig. Ik heb een Huntsman (of Huntman, I don't know) gezien!!! Een grote, vette, harige spin. Familie van de Tarantula (en dat was te zien kan ik je vertellen). Hij doet niets, zeggen ze... Maar ik schrok er wel van!!! We werkten weer in een veld vol kleine druivenboompjes, maar ik heb echt de meest afzichtelijke beesten mogen aanschouwen vandaag. Ik droom vannacht van spinnen. Echt leuk werk! Elke minuut riskeer je je leven en dan krijg je bijna niets betaald! Het is altijd weer een verrassing wat je vindt onder zo'n kartonnen koker; Een Red Back (7 van de 10 keer) of een Huntsman (1 of 2 keer op een dag), nest pissebedden, mega-torren, vliegennest (dat dus uitvliegt als je die koker omhoog tilt) of een ander soort spin en in een zeldzaam geval; Niets! Het was ook een rotveld vol hoog onkruid en dat bevordert al die enge beesten alleen maar... Na het Grapes training (zo wordt al het snoeiwerk in de druiven vineyards genoemd) mochten we gaan tapen! Dat was een leuk werkje! Met een tapemachine (echt een uitvinding! anders dan die wij kennen) de plantjes aan de bamboestok tapen zodat ze netjes recht groeien. Echt, ik heb nooit geweten wat er allemaal gedaan moet worden om wat druiven te laten groeien!!! Wat een werk! Om half twaalf waren we klaar op het veld en... konden we naar huis! Maar 5 uur gewerkt dus, vond ik al lang best. Morgen heeft Anthony alleen jongens nodig (discriminatie!) en ga ik dus ergens weer onkruid wieden (maar dit keer zonder schoffel, maar met m'n handen). Ik kan zo bij de gemeentelijke groenvoorziening aan de slag als ik terug kom in NL!

Nu ben ik dus in de stad en mijn Tax File Number was er. Yeah! Geen gezeik meer met die belasting dus hopelijk... Verder heb ik eindelijk een hostel kunnen reserveren in Sydney, maar maar tot 29 december. Dan zit ik dus nog steeds met oud & nieuw... Heb ook al wat andere hostels geprobeerd, maar natuurlijk zat alles al vol. Als dat maar lukken gaat... Verder zit ik nu in huis met 5 jongens(!): Rene (de Duitser die er al was), Jean (de Fransman die er ook al was), Rasmus & Martin (de Denen die er ook al even zijn inmiddels) en Stefan, een Canadees. Vicky had mij gevraagd of ik naar het andere hostel wilde, omdat ik nu het enige meisje ben, maar ik blijf lekker in het huis waar ik nu zit. Ik heb namelijk nog steeds mijn eigen kamer (m'n eigen paradijs) en dat wil ik nog niet weggeven! En het is best uit te houden met die jongens, behalve dan dat het een zooitje is, maar dat was het altijd al. Verder zijn er vandaag 2 Nederlandse jongens gearriveerd en ze zouden bij ons in huis komen. Had al kennis gemaakt, zo vreemd om ineens weer Nederlands te praten, maar toen moesten ze toch ineens naar het andere hostel van Vicky. Dat mens is af en toe onnavolgbaar. Nou ja, ik zie ze vast nog wel een keer. Niet dat ik op Nederlanders zit te wachten, maar toch leuk om weer eens mijn eigen taal te kunnen spreken, want ik was steeds de enige zonder taalgenoot. Dit was het weer voor deze keer, lieve kijkbuiskinderen. De groeten!

Veel groetjes, Laura.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer