Whitsunday sailing!

Vandaag bestaat uit wachten, hangen, wachten. En de regen komt weer met bakken uit de lucht! Gelukkig was het de afgelopen dagen wel goed! Vannacht ga ik met de bus naar Hervey Bay. Vanmorgen moest ik dus al uitchecken uit mijn 'crappy' hostel. Daar heb ik maar een nachtje geslapen. Of eigenlijk slechts 2 uur! Ja zowaar heb ik de originele, foute Airlie Beach backpacker uitgehangen afgelopen nacht. Dat krijg je ervan wanneer je met Engelsen en Ieren uit gaat. En het stikt hier echt van de Ieren! Maar ja, dat hostel was dus van een oud vrouwtje en de plaatstelijke malloot zonder tanden maakt schoon zag ik vanmorgen. De hele inrichting lijkt niet meer vervangen sinds de komst van de televisie. Het is bijna antiek! Ik had dan wel een kamer voor mezelf! En een gedeelde badkamer waar de WC dan wel bijna uit elkaar viel, maar de douche was zo slecht nog niet. Gisteravond toen ik even iets ging halen van m'n kamer tijden het uitgaan, sprong er een zwart beest uit mijn etenstas! Met een staart...(ik was eigenlijk nog enigszins blij dat ik daaruit kon afleiden dat het geen mega-grote kakkerlak was, want dan was ik echt panisch geworden). Ik had notabene al m'n brood in de koelkast gedaan, maar ik was een pak koekjes vergeten in de etenstas die ik op de koelkast had gezet. Vanmorgen zag ik dat er een gat zat geknaagd in de plastic tas om m'n koekjes en het eerste koekje (wat een koekjesverhaal, ik ging over de Whitsundays schrijven) was al aangevreten. Dus ik heb ze allemaal maar weg gegooid... Maar naar aanleiding van het muisincident besloot ik maar wat langer in de foute bars rond te blijven hangen. Ook was ik bang voor bedbugs. Die overigens niet in mijn bed zaten, weet ik nu. Ik draai alle matrassen aan de oostkust om en schijn met mijn zaklamp tussen alle hoeken en kieren van het bed. Ze hebben hier namelijk allemaal houten stapelbedden waar je lekker je eigen slaapzak mag gebruiken dus het risico is aannemelijk. Aan de andere kant; wat doe ik als ik bedbugs waarneem en de receptie is al gesloten? Dus soms is het maar gewoon beter om het niet te weten...

Gisteren ben ik terug gekomen van een Whitsunday sailing. De Whitsunday Islands zijn een groep eilanden hier zo ongeveer voor de kust van Airlie Beach. Ook is het nog onderdeel van het Great Barrier Reef, dus er is veel gekleurd koraal. Maar dat was ook weer wat. Vorige week woensdag had ik geboekt voor een boot die vrijdag zou vertrekken. Met weinig mensen etc. Totdat ik donderdag door het hostel uit m'n bed werd gehaald of ik even de organisatie van die boot zo snel mogelijk kon bellen. Gaan we weer, dacht ik (in een keer weer mijn geannuleerde tour in Alice Springs vers in mijn geheugen). Ik naar die organisatie. Een of ander vaag verhaaltje dat die boot vrijdag niet kon vertrekken (waar ik nu achteraf niets van geloof, volgens mij was hij gewoon zwaar overboekt en gooiden ze de mensen die op het laatst voor een lage standby-rate geboekt hadden er als eerste af). Maar of ik dan dezelfde avond nog op een andere boot wilde. Dan zou ik dus een extra nacht hebben voor dezelfde prijs, want deze boot zou ook zondag terug komen. Daar ben ik dan maar mee akkoord gegaan, maar het was wel even een gedoe, want ik moest dus supersnel uit mijn hostel uitchecken, terwijl ik net had betaald voor de komende nacht (maar dat kreeg ik terug) en ik kon me niet echt voorbereiden. Ik moest namelijk eigenlijk wassen. Maar dat is dan weer het voordeel van veel te veel kleding bij je hebben en ondergoed voor 2 weken, er is altijd nog wel iets schoons te vinden diep verscholen in de duistere hoeken van de inmiddels niet meer zo geliefde backpack (nou ja, een suitcase was gewoon veel handiger geweest! Als je een park als Kakadu in gaat, neem je toch alleen maar een klein dagrugzakje mee met spullen voor 3 dagen, dus daarom slaat zo'n backpack nergens op, want overal waar je met je backpack loopt is asfalt). 

Donderdagavond stond ik dus, ongedoucht en wel want daar had ik dus geen tijd meer voor gehad, in de haven te wachten met wat anderen. Met deze boot gingen 22 mensen mee (op die andere boot zouden slechts 12 mee gaan en dat leek me in eerste instantie leuker). De boot had de veel belovende naam 'Pegasus'. Het was een zeilboot. Eigenlijk kwam het in werkelijkheid neer op een oude baggersloep met ook nog ergens zeilen. En dan klaagde ik nog wel eens dat dorms krap waren, nu moesten ik en 3 andere personen (een Duits meisje en 2 Engelse jongens die ook allebei alleen reisten) slapen in de krapste ruimte ooit! Er was vrijwel geen plaats voor tassen of wat dan ook, dus de jongens sliepen met hun tassen in bed. Ook hadden de jongens de bovenbedden gekozen en er liepen allerlei randen langs het "plafond", waar ze hun kop aan konden stoten. Ik moest me werkelijk horizontaal tussen de bedden inschuiven. Kreeg wel gedachten uit 'Het Gouden Ei' (ken uw "klassiekers";levend begraven...). iedereen om ons heen had betere kamers met normale wanden (wij hadden het zelfde materiaal binnen als wat buiten zat) en meer ruimten. Maar ja, het had ook wel weer wat. Het gaf wel een echt bootgevoel en we waren een goed stel roommates zowaar. Het was sowieso een leuke groep! Erg (daar komt ie weer) relaxed. Je kon werkelijk doen wat je wilde en niemand pushde je om wat anders te doen. Zoals 's avonds; je kon gaan slapen of je kon nog wat drankjes nuttigen. Maar niemand zou je uit je bed slepen als je wilde slapen in plaas van "partyen" (wat wel op andere boten soms schijnt te gebeuren. Er zijn echt heel foute boten, zoals boten met de naam 'Spank me'?!?). Ik bleef meestal wel wat langer op, want na wat alcohol was ik me tenminste niet meer zo bewust van het doodskistgevoel als ik ging slapen. Er waren verschillende nationaliteiten; Ieren wel in de meerderheid, maar Ieren zijn toch wel ok. Zelfs Engelsen ben ik meer gaan waarderen. En Australiers (maar dat was op de andere boot al). Ik ga ze allemaal nog missen! Verder 3 Duitsers, een Mexicaanse, 2 Canadezen, 2 Maastrichtenaren (en ik vroeg uit welk land ze kwamen na het horen van hun dialect! Oei...) waarvan een met een Koreaanse vriendin en dat was het wel. We hebben veel gesnorkeld. Supergaaf! Het koraal was hier echt het mooiste koraal wat ik tot nu toe gezien had. En wat verder? Nagels gelakt aan dek (ik weet het hopeloos verloren, maar een Engelse, natuurlijk, had nagellak bij zich en je moet toch wat? De aanleiding was trouwens dat de duikinstructeur graag glitternagellak op z'n teennagels wilde), het bekende Whitehaven Beach gezien (superwit zand, helaas was het toen net een beetje te bewolkt) en gewoon rondgecruisd en nep gezeild: een zeil uit, maar dan nog steeds varen op de motor. Maar het was al beter dan de meeste andere boten, waarbij je nooit een zeil uit ziet. Het gaf echt een vakantiegevoel en ik vind het nog steeds heerlijk om op het water te zijn! Ik voel me dan zo op m'n gemak. Het neemt alle zorgen (nou en die heb je toch veel als backpacker) weg. Heerlijk! De crew was trouwens gestoord, maar ja, had niet anders verwacht eigenlijk.

Nou ja, nog even vervelen en dan slaap ik hopelijk goed in de bus, omdat ik m'n ogen nu bijna niet meer open kan houden. Ik heb nog wel even geslapen in een ander hostel waarvan ik wist dat ze aangename banken hadden (en daar zit niemand midden op de middag). Zo gaat dat, die grote hostels hebben totaal geen zicht op wie er eigenlijk in het hostel thuis hoort, dus je kunt van vrijwel alle voorzieningen gebruik maken, alleen heb je geen bed. Slecht eigenlijk! Nu moet ik wel zeggen dat het in de grote steden (gelukkig) anders is, want daar werken ze vaak met pasjessystemen en dan heb je dus een pasje nodig om elke ruimte te kunnen openen (ja, ook badkamers). See ya later, alligator (LOL! As in 'Laughing Out Loud', ja ik weet eindelijk waar die afkorting voor staat! toch nog iets geleerd in Australie)!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer